blog: ben ik nog normaal?

28 juli 2020

Ben ik nog normaal?

Na een paar bizarre en onwerkelijke maanden, leek het er even op dat het leven voorzichtig aan weer ‘normaal’ zou worden. Maar een tweede golf dreigt. Wat is nog normaal? Wat is het nieuwe normaal? Wie het weet mag het zeggen.

De werktijd zit er voor veel mensen op en de vakantietijd breekt aan. Een andere focus. Misschien voor sommigen een overgang van thuiswerken naar thuiszijn. Ik was blij dat ik na de eerste Coronagolf uit mijn bubbel kon en meer in mijn coachpraktijk aan de slag. Want ik heb in de Coronatijd zoveel mooie nieuwe dingen geleerd over hartcoherentie. Oefeningen die te simpel voor woorden zijn en tegelijkertijd zo effectief. Die wil ik graag toepassen in mijn werk. Verderop in de SPUNK meer hierover…

De bubbel. Het is een veelgebezigd woord de laatste maanden. We zaten met z’n allen in onze eigen Coronabubbel. De echte sociale wereld werd steeds kleiner. Appen, chatten en beeldbellen was voor velen een lifeline naar intermenselijk contact. Voor de (oudere) jongeren Tictoc om het vooral ook leuk te houden.
Heel fijn dat het tegenwoordig allemaal kan!
Ook ik heb de smartphone heel wat keren op een dag in mijn handen voor werk of privé.

De smartphone is ooit het nieuwe normaal geworden. Iets waar ik nog altijd een beetje dubbele gevoelens bij heb. Het gemak staat buiten kijf. Maar dit gemak heeft ook zijn keerzijde.
Dat mijn brein zo geconditioneerd is dat de eerste neiging bij een rood bolletje op mijn scherm is, de betreffende app te checken.
Dat het normaal is dat dat ding tijdens gesprekken of in een restaurant pontificaal op tafel ligt en om de haverklap wordt opgepakt en bekeken.
Dat het normaal is dat we zelden nog de deur uit gaan zonder.
Dat het normaal is dat de smartphone bij de jeugd de plek in heeft genomen van een boek op het nachtkastje.
Dat het normaal is dat steeds meer mensen melatonine pilletjes slikken omdat het slaap waak ritme verstoord is ….
Dat het normaal is dat we het zo druk hebben overdag. En dat het normaal is geworden dat we dat accepteren ook al gaat het ten koste van onze gezondheid.
Misschien ben ik ouderwets.
Ja dat klopt” hoor ik mijn oudste in gedachte zeggen.

Door de Coronatijd is niets meer vanzelfsprekend. Gezondheid, sociaal contact, nabijheid.
Ieder nadeel heb zijn voordeel zei Johan ooit.
De bubbel heeft gezorgd voor bewustwording. Bewustwording van het grotere geheel. We moeten duurzamer met deze planeet omgaan. En op microniveau. Focus op wat goed is voor mij.
Want er is zoveel. Zoveel informatie, zoveel vrijetijdsbestedingen, zoveel activiteiten, zoveel netwerken, zoveel afleiding, zoveel keuzes… Er is zoveel van vanalles. En het is vaak met een klik binnen handbereik zodat het me regelmatig moeite kost mijn focus vast te houden.

Du moment dat ik dit schrijf richt ik mijn blik op de taakbalk boven in beeld. 8 tabbladen heb ik openstaan! Snel een formulier op de website bijwerken, gaat het regenen straks?, hoelang duurt mijn rit naar die bijeenkomst volgende week?, een interessant webinar dat halverwege toch niet was wat ik ervan verwacht had, een item over schermtijd, een zoekopdracht voor een bepaalde snelkoppeling, bericht op LinkedIn checken en mijn digitale flessenpost SPUNK schrijven. Pfuuu.
Er is oneindig aanbod en dat aanbod is in no time binnen handbereik. Als dit een dagelijks terugkerend patroon is, raakt je brein verslaafd aan steeds maar sneller en steeds maar meer.
Het lijf kan dat niet altijd bijbenen.

De vraag is in hoeverre je de eerste signalen herkent. De eerste tekenen dat je lijf of je geest aangeeft dat er een grens is bereikt. Die signalen kunnen heel subtiel zijn in de vorm van kleine ergernissen, aangespannen schouders of een opgejaagd gevoel. Als je die signalen negeert, kunnen ze uitgroeien tot grotere dingen als paniekaanvallen of burn-outverschijnselen.
Je merkt de signalen niet meer op omdat de toestand van je lijf of van je geest jouw “nieuwe normaal” is geworden.
Ongemerkt en als vanzelf. Bijna alsof je er geen controle over hebt. 95% van de dingen die we doen, doen we automatisch. Volledig onbewust. Het vraagt dus ook oefening om die onbewuste signalen te herkennen. En om de volgende stap te zetten: om ze te erkennen. Want ook het wegdrukken van ongewenste gevoelens en emoties levert stress op. Het is net als met bubbels, die spatten uiteen als ze aan de oppervlakte komen.

Door iedere dag hartcoherentie oefeningen te doen, train ik mezelf in het richten van de aandacht. Hierdoor lukt het me steeds beter om mijn vroegsignalen te herkennen en daar ander gedrag voor in de plaats te zetten. En het helpt om te focussen. Omdat mijn brein nieuwe neurale paadjes aanlegt. Of oude paadjes herontdekt, net wat je wil.
Ik weet dat als ik dit consequent doe, de informatieverslaving het onderspit delft.

Dat lukt steeds beter. En op momenten dat ik in oud gedrag verval, is mijn zoon een mooi spiegel: “mam je luistert niet…” Dank Jan!
Zo blijf ik oefenen. Een leven lang.

Om de website te optimaliseren, wordt gebruik gemaakt van cookies. Zie cookieverklaring voor meer informatie. Verdergaan betekent accepteren. Cookie verklaring.     ACCEPTEER