Blog: een goede kont in een spijkerbroek is niet meer vanzelfsprekend.

14 oktober 2019

De natuur zit in de overgang. Van die hete zomer naar de koelere herfst.
De prachtige kleuren van de bladeren, en paddestoelen in allerlei gedaanten.
En… de kachel mag weer aan! Thuis ligt de grens ligt bij een binnentemperatuur van 18 graden, maar in dit jaargetijde foetel ik af en toe.
En wat is er fijner dan in bed liggen en luisteren naar de regen die buiten tegen het raam klettert.
Buiten raap ik graag de verse kastanjes van de grond. Zo mooi. De bruinrode kleur, de onvolmaakte ronde vorm en de prachtige glans. Vroeger had ik ongeveer zo’n kleur haar. “Jouw kleur bestaat niet” zei mijn oma heel resoluut tegen mij. Ik kon haar er niet van overtuigen dat het puur natuur was.

Kastanjes, gewoon om bij me te dragen en in mijn jaszak door mijn hand te laten rollen. Na een dag wordt de vergankelijkheid van de natuur duidelijk zichtbaar en voelbaar. De kastanje verliest zijn glans.

De overgang naar de herfst van mijn leven is de reden dat deze SPUNK een tijd op zich heeft laten wachten. De afgelopen maanden heb ik me wel eens afgevraagd of mij hetzelfde lot beschoren is als die wilde kastanje.Vrouwelijke rondingen die vervagen,  verschrompelde buitenkant, de kleur wordt doffer (lees een ‘goede kont’ in de spijkerbroek is niet meer vanzelfsprekend en ik word nu echt grijs).

De afgelopen maanden stonden voor mij in het teken van de overgang. Ik kon er niet omheen. Stemmingswisselingen, hoge bloeddruk, opvliegers, ‘s nachts deken erop, deken eraf. Veel van de clichés heb ik aan den lijve ervaren. En toch viel het kwartje pas na een tijdje. Heftig. Als je lijf het overneemt en zijn gang gaat, ongeacht wat de bewoner ervan vindt.

Ook de teksten van Broebels, onze theatervoorstelling die we in maart hebben gespeeld, raakten een nieuwe laag in mezelf. Emoties die heel lang diep weggestopt waren, zochten de ruimte. Kennelijk was het daar nu de tijd voor. Voelen wat er is en blijven ademen. Dat lucht op.

Nooit gedacht, dat de overgang dit allemaal teweeg kan brengen. Ook niet verwacht trouwens. Want ja, wat moet je verwachten?  Ik zat in ieder geval behoorlijk in de weerstand.
En tegelijkertijd ben ik vooral gaan doen wat goed voelde. Iedere dag wandelen, voetreflexmassage, shiatsu, ademoefeningen, tijdelijk gas terug wat werk betreft. En misschien wel het belangrijkste: accepteren van wat er was. Genieten van de herfstdagen.

Zodra ik meer ging accepteren, werden de opvliegers minder. Mijn ongeduld werd weer eens op de proef gesteld.
Net als ieder seizoen heeft ook iedere levensfase zijn charmes. Wijsheid, levenservaring die benut en gedeeld mag worden, minder zorg voor de kinderen en meer tijd voor mezelf.

De natuur gaat zijn gang en ik heb voor de zoveelste keer ervaren dat ik me er maar het beste aan kan overgeven. En meebewegen met de seizoenen. Net als de mos in het bos….

Afgelopen week werd ik voor het eerst in  maanden weer ongesteld.
Yes, ik ga voorlopig genieten van de nazomer!

Om de website te optimaliseren, wordt gebruik gemaakt van cookies. Zie cookieverklaring voor meer informatie. Verdergaan betekent accepteren. Cookie verklaring.     ACCEPTEER