Blog “Weerstand”

11 februari 2019

Spunk #2, mijn digitale flessenpost, is te water gelaten. Precies een jaar geleden heb ik mezelf te water gelaten. In het Gooimeer op een ijskoude dag in februari.

Koudetraining was een onderdeel van de opleiding tot ademcoach. Iets waar ik enorm tegenop zag.

Enkele cursisten kozen er heel bewust voor om niet mee te doen. Ikzelf bleef die dag tot de middag besluiteloos. Ik voelde enorme twijfel en er zat weerstand merkte ik. Terwijl ik het ergens ook heel graag wilde.

Aan het eind van de dag stapte we allemaal in onze auto en in stilte reden we in colonne naar het Gooimeer. Het was er prachtig. Serene rust. Ijskoud. Met een  voorzichtig zonnetje als uitnodiging.

Ergens op die middag heb ik een knopje omgezet en heb ik tegen mezelf gezegd: Wat is nou het ergste wat me kan gebeuren? Ik ben ervoor gegaan en heb gekozen. Met hulp van mijn ademhaling dwars door de weerstand heen.

Mijn beloning: een euforisch gevoel van overwinning op mezelf, een heerlijk gevoel in mijn lijf na afloop en gek genoeg geen dode vingers. Een euvel waar ik in deze tijd van het jaar snel last van heb.

Het was best wel een grote overwinning op mezelf. Achteraf is het te verklaren, want ons brein probeert ons te allen tijde te beschermen. Het brein is ingesteld op overleven. Dat heeft altijd voorrang. Zodra er dus maar ergens een signaal van twijfel of angst de kop op steekt, krijgen onze hersenen automatisch een signaal: let op, er dreigt gevaar. Hier een interessant filmpje hierover.

Het is de kunst om bij jezelf het juiste knopje te vinden, waar je aan kunt draaien om  een signaal, van angst bijvoorbeeld, af te zwakken. Of er iets anders voor in de plaats te zetten.

In dit geval zat de weerstand heel erg bij de angst om dode vingers te krijgen. Angst voor de koude. Angst om te voelen…?

Hoe bewust voelen we tegenwoordig ons eigen lijf? In hoeverre luisteren we naar de signalen die het afgeeft? En wat doen we met klachten? Accepteren, negeren, dempen of symptomen bestrijden? Zoveel opties. Je hebt altijd een keuze.

Voor mij begint het begint het met voelen wat er is. Dat kan heel eenvoudig door in te checken bij je ademhaling en te observeren wat er is. Zonder oordeel en zonder er iets aan te willen veranderen. Gewoon in en uit door je neus, voelen wat er is, en door ademen.

Het helpt als je in je ademhaling gebruik kunt maken van de buikademhaling. Ons natuurlijk adempatroon in rust. Daar zit je ware gevoel. De uitdrukking “luister naar je onderbuikgevoel” komt niet uit de lucht vallen. Verderop een eenvoudige oefening om de buikademhaling te stimuleren.

Om de website te optimaliseren, wordt gebruik gemaakt van cookies. Zie cookieverklaring voor meer informatie. Verdergaan betekent accepteren. Cookie verklaring.     ACCEPTEER