Blog: What the bleep? Het songfestival…

22 mei 2019

Spunk #4, het heeft even geduurd omdat ik gefocust was op andere dingen. En ineens na een ademsessie was de inspiratie er. Afgelopen maandag, voordat ik mijn werkdag ging beginnen, heb ik eerst de uitzending van Jeroen Pauw teruggekeken over het songfestival. Zaterdagavond, na een heel intieme en bijzondere voorstelling van Broebels, heb ik tot ver na middernacht zitten wachten op de uitslag. De spanning was voelbaar in mijn lijf.

Ik was zenuwachtig. Een soort zenuwachtigheid die mij deed herinneren aan vroeger. Alsof je aan een elastiekje teruggetrokken wordt in de tijd. Dan gingen we bij opa en oma logeren en dan mochten we lang op blijven. Samen op de bank met chips en cola naar het songfestival en de weekendquiz kijken (letterlijke tekst uit broebels, en zaterdag heel actueel). Het circus fascineert me dit keer en ik kan er niet goed de vinger op leggen waarom. De volgende dag blijkt dat veel mensen in mijn omgeving lekker naar bed zijn gegaan. “Want het is maar een hoop poeha dat songfestival”. En dat is het natuurlijk ook. Wat maakt dat ik bleef kijken en vanmorgen de herhaling van Pauw heel bewust heb teruggekeken?

Duncan heeft iets heel puurs. Helemaal van zichzelf. Hij is gefocust en laat zich niet gek maken. Hij gaat mee in de gekte en blijft toch heel dicht bij zichzelf.
Hij vertelt zijn verhaal door de muziek en doet dat op een ingetogen, integere en natuurlijke manier. Zeker naast die huppelende mannen in SM-pakjes en vrouwen die al zwiepend op een stok door het beeld bewogen. En een vals zingende Madonna niet te vergeten. Amai!

Misschien is dat wat mij trof, een stukje herkenning: mijn intentie voor het maken van Broebels. Ik wilde iets van mezelf delen omdat ik denk dat meer mensen hier iets aan kunnen hebben. Op mijn eigen manier. Heel spannend om te doen. Als ik puur vanuit mijn hoofd te werk was gegaan, was Broebels er niet gekomen. Te veel overtuigingen die me zouden weerhouden. Het was een soort instinct, noem het intuïtie.

Tot zover de vergelijking. Voor ons (nog) geen europese tour helaas. Wat het me wel heeft gebracht? Een bevestiging van mijn innerlijke raadgever. Uit de vele reacties blijkt dat de Broebels bij veel mensen wat losmaakt. Muziek, beeld of emoties van de spelers resoneren met het publiek. Ik ben heel blij en dankbaar dat ik in een fractie van een seconde mijn intuïtie heb gevolgd en een besluit heb genomen. Douze points!

Om de website te optimaliseren, wordt gebruik gemaakt van cookies. Zie cookieverklaring voor meer informatie. Verdergaan betekent accepteren. Cookie verklaring.     ACCEPTEER